Welkom

Op de website van Factor70.nl Hét platform voor de 70+ vrouw van nu.

Regio

Wil je de landelijke of regionale rubrieken bekijken? Kies rechtsbovenin de gewenste regio.

Zoeken

Kun je iets niet vinden? Zoek dan met de knop onderin.

Veel leesplezier

Wil je graag op de hoogte worden gehouden? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ineke Swanevelt

Ineke Swanevelt (75) geboren in hartje oorlog, hartje Rotterdam, wil als kind al naar het toneel. Als 20-jarige studeert ze af aan de Amsterdamse toneelschool. Na een korte carrière bij de Nederlandse Comedie verblijft ze drie decennia met haar man in het buitenland. Sinds twee jaar is ze weduwe na 44 jaar gelukkig samen zijn. Ze pakt haar leven weer op, als actrice. Daarnaast is schrijven haar grote passie. Voor Factor70 schrijft ze wekelijks een column.

Inzicht

Ik lig ’s avonds in bed, ben negen jaar. Volgende dag is mijn verjaardag. Alle vorige jaren kon ik niet wachten tot het zover was. Dan mocht ik bij papa en mama in hun lits-jumeaux, kreeg aandacht en cadeautjes. Nu lukte het maar niet om in te slaap komen. Deze nacht gaat er stiekem iets vreselijk gebeuren: ik word 10! Voortaan hoor ik bij de twee-cijferigen. En dat ik ooit drie cijfers zou halen, leek sciencefiction, dan was ik allang dood. Het maakte me extra droevig. Ik wilde de tijd stoppen, de klok stilzetten, verborg me onder de dekens. Ineens ging er een soort knipperlichtje aan in mijn hoofd, woorden flitsten: ik ben ik. Aarzelend kwam een duo-gesprek op gang, iemand begon tegen me te praten: ‘Ineke, je kan ook anders denken over wat er met je gebeurt. Op een andere manier.’ Ik ging rechtop zitten in het donker. ‘Alles wat je zal overkomen – onweer, de poes die weg loopt, smak van je fiets, je verjaardag, is gewoon het lot. Of pech. Kan je helemaal niks aan doen. Waar je wél iets aan kan doen zijn je gedachten. Je moet niet ongelukkig denken. Ik raakte steeds meer opgewonden, klaarwakker. Het leek me nogal logisch, anders denken. Lekker voor mezelf. De buitenwereld beslist niet langer, ik-kan-zelf-tegen-denken. Natuurlijk de grote vraag of dat zou lukken, maar het gaf in ieder geval een beetje moed. Ik had een dagboekje met een slot, waar ik twee handschoenhanden op had getekend en met duidelijke letters gezet: Dieven Afblijven!! Ik deed een lampje aan, klapte het open en schreef op 19 augustus 1953: ‘Straks 10 jaar. Hoop dat ik me niet meer ongelukkig zal voelen. Ik ga voortaan goed nadenken. Zelf beslissen. Zelf kiezen.’ De volgende ochtend feliciteerden mijn ouders me met mijn verjaardag. Ze lachten: twee cijfers, een mijlpaal! Ik deed alsof ik het normaalste zaak van de wereld vond en pakte mijn cadeautjes uit.

.